Największym problemem 2025 roku pozostawała dostępność surowca drzewnego. Polityka Ministerstwa Klimatu i Środowiska, konsekwentnie prowadząca do ograniczania pozyskania drewna – począwszy od moratoriów na Podlasiu i Podkarpaciu, a skończywszy na systematycznym wyłączaniu kolejnych powierzchni spod użytkowania – coraz mocniej uderzała w przedsiębiorców. Firmy miały coraz większe trudności z dostępem do drewna, zwłaszcza wielkowymiarowego i liściastego, które dla wielu sektorów są surowcem strategicznym. Jednocześnie ceny drewna pozostawały jednymi z najwyższych w Europie – szczególnie w przypadku dębu, którego ceny są dziś w dużej mierze oderwane od realiów rynkowych.
Do tego doszły rosnące koszty pracy, które w sposób bezpośredni obniżają konkurencyjność polskich przedsiębiorstw na tle innych krajów. Przy jednoczesnym spowolnieniu gospodarczym, spadku zamówień i wyraźnie mniejszym popycie na wyroby z drewna, wiele firm znalazło się w sytuacji niezwykle trudnej. Podobne problemy obserwowaliśmy zresztą również w skali europejskiej. Susze, gradacje kornika i wiatrołomy pogorszyły zdrowotność lasów w wielu państwach, a kończący się proces usuwania skutków wcześniejszych klęsk spowodował poważne braki surowca u naszych sąsiadów. W efekcie wzrosła presja zagranicznych firm na zakup polskiego drewna wielkowymiarowego.
Nie sposób nie wspomnieć także o narastającej biurokracji unijnej. Nowe regulacje środowiskowe i sprawozdawcze nakładają na przedsiębiorców kolejne obowiązki, które nie przynoszą realnych korzyści dla gospodarki leśno-drzewnej, a w praktyce zwiększają koszty i ograniczają elastyczność działania firm.
Dostępność surowca w 2025 roku była – mówiąc wprost – chaotyczna i nieprzewidywalna. Branża potrzebuje około 40 milionów metrów sześciennych drewna rocznie w odpowiednim sortymencie. Nie chodzi wyłącznie o ilość, lecz również o jakość surowca – zwłaszcza o drewno wielkowymiarowe i liściaste. Tymczasem kolejne decyzje resortu klimatu skutecznie podważały stabilność rynku.
Prognozy na 2026 rok niestety nie napawają optymizmem. Ministerstwo zapowiada dalsze wyłączanie obszarów leśnych spod użytkowania. Branża od lat opowiada się za zrównoważoną gospodarką leśną, uwzględniającą zarówno cele przyrodnicze, jak i potrzeby gospodarki. Jednak działania o charakterze populistyczno-ekologicznym, które nie przynoszą realnej poprawy stanu środowiska, uderzają bezpośrednio w przemysł i miejsca pracy. Trzeba jasno powiedzieć: zastępowanie drewna betonem czy stalą nie jest rozwiązaniem proekologicznym.
Światełkiem w tunelu może okazać się listopadowe spotkanie z ministrem Domańskim, zorganizowane w ramach Rady ds. Przemysłu Drzewnego przy Premierze RP. Po raz kolejny strona branżowa jasno wskazała, że stabilny poziom pozyskania drewna oraz rewizja dotychczasowych decyzji to absolutne minimum, aby sektor mógł normalnie funkcjonować. Liczymy, że będzie to rzeczywisty początek nowego etapu dialogu z decydentami.
Rok 2025 był rokiem próby. Rok 2026 musi być rokiem odpowiedzialnych decyzji – bo bez stabilnej polityki surowcowej trudno mówić o jakiejkolwiek strategii rozwoju polskiego przemysłu drzewnego.
Mimo trudnych realiów przedsiębiorcy nie zrezygnowali z rozwoju. Rok 2025 przyniósł kolejne inwestycje w modernizację zakładów – od zakupu nowoczesnych skanerów i pojedynczych maszyn po wdrażanie w pełni zautomatyzowanych linii produkcyjnych. Firmy doskonale zdają sobie sprawę z tego, że bez inwestycji w efektywność, jakość i automatyzację nie da się dziś utrzymać konkurencyjności.
Największą barierą nie jest brak ambicji czy odwagi, lecz brak stabilnych i przewidywalnych warunków prowadzenia działalności. Niepewność surowcowa skutecznie zniechęca do dużych, długofalowych projektów. A przecież przemysł drzewny to branża, która planuje inwestycje w perspektywie wielu lat.
Z perspektywy Polskiej Izby Gospodarczej Przemysłu Drzewnego priorytetem numer jeden pozostaje zapewnienie stabilnego, nieprzerwanego dostępu do surowca. Drewno jest surowcem odnawialnym, ekologicznym i w Polsce szeroko dostępnym. Musimy stworzyć takie warunki, aby było ono w pierwszej kolejności przetwarzane w kraju, a nie wywożone w postaci nieprzetworzonej.
Kluczowe będzie także stałe monitorowanie polityki leśnej, aktywne opiniowanie decyzji ministerialnych oraz dalszy dialog z Lasami Państwowymi w zakresie struktury i jakości oferowanego surowca. Nie możemy też rezygnować z walki o instrumenty wsparcia inwestycji w automatyzację i robotyzację.
Równie ważna jest edukacja społeczna. Musimy konsekwentnie budować świadomość, że pozyskanie drewna w Polsce odbywa się w sposób zrównoważony, a sama branża ma ogromne znaczenie dla gospodarki, eksportu i lokalnych społeczności. Chcemy również zacieśniać współpracę między administracją, nauką i przedsiębiorcami, aby decyzje dotyczące gospodarki leśnej były oparte na rzetelnych danych, a nie na emocjach.
Jako Izba zamierzamy kontynuować działania integrujące sektor: organizację konferencji, udział w wydarzeniach krajowych i zagranicznych, misje wyjazdowe oraz spotkania edukacyjno-informacyjne.
Wierzymy, że silna, zintegrowana społeczność przedsiębiorców jest fundamentem odpornego i konkurencyjnego przemysłu drzewnego.
