Ostatnie miesiące przyniosły coś, czego w naszej branży wyraźnie brakowało: realne ożywienie dialogu pomiędzy przedstawicielami przemysłu drzewnego i meblarskiego a administracją rządową. Po latach rozmów prowadzonych z różną intensywnością znów spotykamy się częściej, rozmawiamy bardziej merytorycznie, a deklaracje współpracy padają częściej niż wcześniej. To dobra zmiana. Ale dziś, z perspektywy przedsiębiorców i rynku, coraz wyraźniej widać, że sam powrót do dialogu już nie wystarcza.
Od dawna jako środowisko wykonujemy ogromną pracę u podstaw. Przygotowujemy analizy, raporty, prognozy, propozycje zmian legislacyjnych i systemowych. Wskazujemy bariery administracyjne, rosnące koszty, problemy z dostępnością surowca, presję regulacyjną i wyzwania związane z transformacją energetyczną. Jednocześnie pokazujemy potencjał – eksportowy, inwestycyjny, innowacyjny. To nie są postulaty formułowane na podstawie emocji, lecz twardych danych i codziennego doświadczenia tysięcy firm.
Z perspektywy Zespołu Roboczego ds. Przemysłu Drzewnego działającego przy Radzie Przedsiębiorców przy Rzeczniku MŚP mogę powiedzieć jedno: materiał do działania już jest. Przedsiębiorcy jasno określili swoje potrzeby. Wskazali, gdzie system nie działa, gdzie traci nie tylko biznes, ale i budżet państwa. Dziś rząd ma w ręku wiedzę, której jeszcze kilka lat temu brakowało. Teraz kluczowe pytanie brzmi nie „co dalej diagnozować?”, lecz: „co dalej wdrażać?”.
Nie możemy w nieskończoność pozostawać w fazie pilotaży, konsultacji i dobrych rozmów. Progres jest zauważalny, tego nie kwestionuję. Jednak nadal jest to progres, który wymaga wzmocnienia po stronie administracyjnej. Przedsiębiorcy wykonali pierwszy, a nawet drugi krok. Teraz czas na ruch po stronie decydentów – na nadanie sprawom realnego priorytetu, wpisanie ich do harmonogramów prac i przełożenie na konkretne decyzje.
Zbyt często w Polsce dialog społeczno-gospodarczy kończy się na etapie uzgodnień. Zbyt rzadko przechodzi w fazę konsekwentnych wdrożeń.
A przecież przemysł drzewny i meblarski to nie jest niszowy sektor. To jedna z filarowych branż polskiej gospodarki: silny eksport, setki tysięcy miejsc pracy, rozwój mniejszych miejscowości i całych regionów, w których często jesteśmy najważniejszym pracodawcą.
Dlatego współpraca przemysłu z rządem nie jest sprawą środowiskową. To kwestia strategiczna. Może przynieść wymierne korzyści całej gospodarce pod warunkiem, że będzie oparta na prawdziwym partnerstwie, a nie jedynie na formalnych konsultacjach. Partnerstwie, w którym obie strony biorą odpowiedzialność – jedni za rzetelne przygotowanie rozwiązań, drudzy za ich sprawne i konsekwentne wdrażanie.
Jako przedsiębiorcy jesteśmy gotowi nadal angażować się w ten proces. Pokazaliśmy już, że potrafimy współpracować ponad podziałami, że umiemy wypracowywać wspólne stanowiska i myśleć nie tylko o interesie pojedynczych firm, ale całego sektora. Dziś jednak równie ważne jest utrzymanie tempa po stronie publicznej oraz otwartość na rozwiązania, które nie zawsze są najprostsze politycznie, ale często są najbardziej racjonalne gospodarczo.
Nie potrzebujemy kolejnych lat wyłącznie „rozmów o rozmowach”. Branża potrzebuje stabilnych, przewidywalnych zasad gry, jasnych reguł dostępu do surowca, sprawnych procedur i realnego wsparcia transformacji. I potrzebuje tego teraz – nie za kilka kadencji.
Ożywienie dialogu to dobry początek. Teraz nadszedł czas na drugi krok – decyzje. Bo dopiero one pokażą, czy obecne otwarcie rzeczywiście ma charakter systemowy, czy pozostanie jedynie dobrze brzmiącym etapem przejściowym.
