Home
Wydarzenia
Między stabilizacją a realnym kryzysem – co naprawdę dzieje się na rynku drewna?

Między stabilizacją a realnym kryzysem – co naprawdę dzieje się na rynku drewna?

Kurier Drzewny. Magazyn Drzewny, Meblarski i LeśnyAktualności, Wydarzenia3 miesiące temu4 Wyświetleń artykułu

Ceny drewna są stabilne, a eksport poza granice Unii Europejskiej, w tym do Chin, maleje - to najważniejsze wnioski z analizy danych z lat 2018-2025 dotyczących sprzedaży, eksportu i importu drewna.

Rynek i gospodarka

Ministerstwo Klimatu i Środowiska uspokaja – ceny drewna w Polsce się stabilizują, a rynek wraca do równowagi po trudnym okresie. Jednak przedsiębiorcy z branży drzewnej widzą rzeczywistość inaczej. Za statystyczną „stabilizacją” kryje się gwałtowny wzrost cen surowca, ograniczona podaż i niepewność co do przyszłości pozyskania drewna. Kto ma rację – urzędnicy czy przemysł? I czy polska gospodarka drzewna naprawdę może dziś mówić o spokoju?

Jacek Obarski, źródła: Ministerstwo Klimatu i Środowiska, Polska Izba Gospodarcza Przemysłu Drzewnego

Ministerstwo Klimatu i Środowiska ogłosiło w najnowszym raporcie 27 października br., że ceny drewna w Polsce uległy stabilizacji, a eksport surowca poza Unię Europejską – szczególnie do Chin – znacząco spadł. Według danych resortu, po kilku latach zawirowań rynek miał wejść w fazę równowagi, a sprzedaż drewna w Lasach Państwowych w 2024 roku wzrosła o 3,7% rok do roku.
Z perspektywy przedstawianych przez MKiŚ liczb wygląda to jak scenariusz optymistyczny: eksport maleje, więcej surowca zostaje w kraju, a ceny – po korekcie inflacyjnej – „wróciły do poziomu sprzed kryzysu”. Jednak za tą statystyczną równowagą kryje się zupełnie inny obraz, który w rozmowach z przedstawicielami przemysłu drzewnego coraz częściej określany jest mianem „stabilizacji po wyłączeniach”.

Drewno tańsze w tabelach, droższe w praktyce

Raport MKiŚ słusznie wskazuje, że ograniczenie eksportu nieprzetworzonego drewna – wynikające głównie z decyzji Lasów Państwowych oraz spadku popytu ze strony rynków azjatyckich – przyczyniło się do zmniejszenia wywozu o 47% w stosunku do roku poprzedniego. W ujęciu makroekonomicznym to efekt pozytywny: więcej surowca pozostaje do dyspozycji krajowych firm, które generują większą wartość dodaną poprzez głębsze przetworzenie.Problem w tym, że na poziomie mikro, czyli w zakładach tartacznych, stolarskich i meblarskich, sytuacja przedstawia się zgoła odmiennie. Dane z ostatnich aukcji systemowych Lasów Państwowych pokazują, że ceny niektórych gatunków drewna szybują w górę – i to w tempie trudnym do pogodzenia z tezą o stabilizacji.

Dąb i sosna – surowce luksusowe?

W segmencie dębu, który jeszcze kilka lat temu był podstawowym materiałem użytkowym dla producentów mebli premium, ceny wzrosły – w zależności od nadleśnictwa – nawet o 80–96%.
W Nadleśnictwie Dąbrowa Tarnowska odnotowano wzrost średniej ceny o 96,1%, w Brzesku o 80,8%.

Nieco mniejszą, choć wciąż dramatyczną dynamikę, obserwujemy w przypadku sosny, podstawowego surowca konstrukcyjnego. W Nadleśnictwie Łochów cena wzrosła z 352 zł do 591 zł (+68%), w Siedlcach z 364 zł do 600 zł (+65%), a w Sokołowie o 63%.

Trudno to nazwać „spokojnym trendem cenowym”. Dla wielu mniejszych zakładów te wzrosty oznaczają utratę rentowności i ograniczenie skali działalności. W efekcie drewno, które jeszcze niedawno było fundamentem polskiego przemysłu drzewnego, staje się dziś towarem luksusowym – dostępnym dla największych i najlepiej skapitalizowanych graczy.

Mniej pozyskania, więcej emocji

Eksperci Polskiej Izby Gospodarczej Przemysłu Drzewnego nie mają wątpliwości, że kluczowym czynnikiem wzrostu cen jest ograniczenie pozyskania drewna w wyniku tzw. moratoriów przyrodniczych.

Mniej pozyskanego drewna oznacza mniejszą podaż, a to nieuchronnie prowadzi do wzrostu cen – ekonomia w najprostszej postaci.

Problem polega na tym, że ministerialne raporty nie pokazują tej zależności w pełnym kontekście. W statystykach widać bowiem wartości uśrednione i skorygowane o inflację, które faktycznie mogą sprawiać wrażenie stabilnych. Jednak na poziomie transakcyjnym, w realnych zakupach przemysłowych, branża odczuwa raczej efekt „pełzającej eksplozji cenowej” niż stabilizacji.

Co dalej z polskim rynkiem drewna?

Jeśli obecny trend się utrzyma, rok 2026 może być dla wielu przedsiębiorstw testem przetrwania. Branża drzewna to wciąż jeden z filarów polskiego eksportu – dostarcza surowca dla przemysłu meblarskiego, papierniczego i budowlanego. Każde ograniczenie podaży przekłada się więc nie tylko na koszty produkcji, ale i na konkurencyjność całego sektora.

Nie chodzi o podważanie konieczności ochrony przyrody – bo ta jest oczywista. Chodzi o proporcje i przewidywalność polityki leśnej. Jak podkreślają eksperci, planowanie gospodarki leśnej powinno opierać się na równowadze między ochroną zasobów a utrzymaniem ciągłości dostaw dla przemysłu.

Stabilizacja w ujęciu statystycznym nie zawsze znaczy stabilność w codziennym biznesie. A tam, gdzie liczby wyglądają „uspokajająco”, rzeczywistość często pokazuje napięcia, które dopiero czekają na rozwiązanie.

Czy rynek drewna naprawdę się stabilizuje, czy tylko uczymy się nowej definicji stabilności?Dla urzędników – być może tak, bo eksport spada, a ceny nominalnie stoją w miejscu.Dla przetwórców – zdecydowanie nie, bo każde kolejne zamówienie wymaga coraz większego nakładu finansowego i coraz mniejszej marży.

Jedno jest pewne: bez otwartej debaty między rządem, Lasami Państwowymi i organizacjami branżowymi trudno będzie znaleźć równowagę, która pozwoli polskiemu sektorowi drzewnemu rozwijać się w sposób zrównoważony, a nie ograniczony.