Trzydziesta czwarta edycja Międzynarodowych Targów Budownictwa i Architektury BUDMA przeszła do historii jako intensywny czas debat nad przyszłością polskiego sektora budowlanego. W obliczu zmieniających się wymogów klimatycznych i technologicznych, poznańskie hale stały się areną dla blisko 500 wystawców z 20 krajów, którzy przed ponad 26-tysięczną publicznością udowadniali, że budownictwo przyszłości – oparte na drewnie, bezpieczeństwie i innowacji – zaczyna się właśnie w Poznaniu. Na powierzchni 40 000 m² zaprezentowano nowości, które mają szansę zrewolucjonizować rynek, choć nie zabrakło też gorzkich refleksji nad kondycją branży.
Tegoroczna BUDMA, odbywająca się wraz z targami INTERMASZ oraz STONE, przyciągnęła profesjonalistów z 25 państw z 4 kontynentów. Skala wydarzenia potwierdza, że Poznań pozostaje kluczowym punktem na mapie Europy Środkowo-Wschodniej i Skandynawii, a tegoroczne delegacje z Gruzji czy regionu Magrebu świadczą o rosnącym zasięgu imprezy. Podczas uroczystego otwarcia Michał Jaros, Sekretarz Stanu w Ministerstwie Rozwoju i Technologii, podkreślił, że sukces polskiej gospodarki jest nierozerwalnie związany z takimi miejscami spotkań architektów, inżynierów i innowatorów. Wśród licznych prezentacji wyróżniono 12 produktów prestiżowym Złotym Medalem Grupy MTP za wyjątkową innowacyjność.
Z perspektywy czytelnika „Kuriera Drzewnego” najważniejszym punktem programu był panel konferencyjny zorganizowany przez Polską Izbę Gospodarczą Przemysłu Drzewnego na Scenie Idei. Eksperci zastanawiali się, czy drewno w Polsce jest już naturalnym wyborem, czy wciąż jedynie niewykorzystaną szansą. Andrzej Noskowiak z Sieci Badawczej Łukasiewicz przedstawił twarde dane naukowe dotyczące bezpieczeństwa i redukcji emisji CO2, natomiast Piotr Cieślak z firmy Thermo-Drewno Tartak „Stefan” przekonywał o trwałości drewna modyfikowanego technologicznie.
Ważnym głosem w dyskusji była wypowiedź Tomasza Balcerowskiego, Prezesa Zarządu Ekoinbud, który wskazał na realne skrócenie czasu budowy dzięki prefabrykacji. Z kolei architekt Grzegorz Tracz zwrócił uwagę na dysproporcję między Polską a rynkami zagranicznymi, gdzie drewno jest pełnoprawnym materiałem współczesnej architektury. Debata obnażyła bariery: przestarzałe przepisy, mentalność inwestorów traktujących drewno jako „materiał drugiego wyboru” oraz trudności w interpretacji regulacji formalnych.
Targi stały się także miejscem wymiany myśli architektonicznej. Gość specjalny, Carl Bäckstrand z renomowanej pracowni White Arkitekter, przybliżył koncepcję architektury regeneracyjnej na przykładzie krajów skandynawskich. O estetyce performatywnej i rewitalizacji budynków opowiadał Maciej Jakub Zawadzki. Równolegle, duży nacisk położono na kwestie bezpieczeństwa. Szkolenie SCHRONTECH+ przyciągnęło tłumy projektantów zainteresowanych nowymi wymaganiami w budownictwie ochronnym, a konferencja „Budowa bez wypadków” otworzyła dyskusję o fundamencie bezpieczeństwa, jakim jest rzetelny projekt.
Opinie płynące ze stoisk są zróżnicowane. Przedstawiciele Grupy Burkietowicz podkreślali, że prefabrykacja to nieunikniona przyszłość, a targi pozwoliły na nawiązanie cennych kontaktów B2B, mimo wymagającej sytuacji rynkowej. Zauważyli jednak, że frekwencja w poszczególnych dniach bywa nierówna, co skłania do refleksji nad skróceniem czasu trwania targów.
W bardziej krytycznym tonie wypowiedział się Krzysztof Zawartka z OMFO Sp. z o.o., który zauważył, że hale stają się coraz luźniejsze, a stoiska niektórych marek znikają z mapy targowej. Zaznaczył jednak, że głód bezpośrednich spotkań u klientów jest wciąż ogromny, a technologia drewna (CLT/KLH) nadal wzbudza żywe zainteresowanie, co organizatorzy powinni wykorzystać, by nie stracić prestiżu marki BUDMA.
Redakcja „Kuriera Drzewnego” od lat aktywnie wspiera promocję drewna w budownictwie, co czyniliśmy również podczas tegorocznej edycji targów BUDMA w Poznaniu. Cieszy nas wysoki poziom merytoryczny debat, jednak dostrzegamy pewne luki. W przyszłych edycjach, a szczególnie w jubileuszowym roku 2027, w formule targów powinno pojawić się więcej producentów stolarki otworowej oraz dostawców zaawansowanych maszyn i komponentów dla sektora produkcji stolarki otworowej. Widoczna na targach silna potrzeba bezpośrednich kontaktów pokazuje, że branża potrzebuje integracji. Liczymy na to, że organizatorzy wykażą się elastycznością i dostosują format wydarzenia do zmieniających się oczekiwań, aby BUDMA pozostała najważniejszym forum wymiany wiedzy w naszej części Europy.
Jako redakcja jesteśmy entuzjastami promowania drewna w budownictwie i z dużą satysfakcją odnotowujemy, że inicjatywa ta jest konsekwentnie rozwijana przez Międzynarodowe Targi Poznańskie. Tegoroczne debaty, w tym panel Polskiej Izby Gospodarczej Przemysłu Drzewnego, udowodniły, że drewno – jako materiał bezpieczny i redukujący emisję CO2 – staje się kluczowym elementem nowoczesnej architektury.
Musimy jednak otwarcie przyznać, że jesteśmy w takim momencie transformacji rynkowej i sytuacji ekonomicznej, w której niezmiernie trudno jest zorganizować targi budowlane w formie zadowalającej wszystkich. Choć hale MTP wciąż tętnią życiem, w opiniach wystawców pojawiają się głosy krytyczne dotyczące „luzowania się” przestrzeni wystawienniczych i znikania z mapy targowej znanych marek. Z pewnością nie są to już targi BUDMA z okresu największego boomu gospodarczego, a ich obecna formuła wymaga doprecyzowania oraz tytanicznej pracy, by sprostać nowym wymaganiom.
BUDMA od dekad była czymś więcej niż tylko branżowym spotkaniem – stanowiła barometr nastrojów inwestycyjnych i realny wskaźnik kondycji polskiej gospodarki. Gdy budownictwo przyspieszało, hale wypełniały się do ostatniego metra, a lista wystawców rosła z roku na rok. Kiedy sektor wchodził w fazę spowolnienia, pierwsze symptomy widać było właśnie w ostrożniejszych budżetach marketingowych firm i mniejszej skali ekspozycji.
Budownictwo – jako koło zamachowe przemysłu, usług i eksportu – przekłada się bezpośrednio na energię targów, dlatego rozmach każdej edycji zawsze odzwierciedlał realną siłę rynku. Liczba premier technologicznych, obecność liderów stolarki otworowej czy producentów maszyn była nieformalnym raportem o stanie inwestycji w całym łańcuchu dostaw. Jeżeli sektor okien, drzwi i prefabrykacji był silny – silna była też BUDMA. Jeżeli firmy ograniczały ekspansję – targi natychmiast to pokazywały. W tym sensie każda edycja była swoistym „raportem gospodarczym” pisanym nie w tabelach, lecz w metrach kwadratowych stoisk. To właśnie dlatego tak uważnie obserwujemy skalę obecności kluczowych marek i ich gotowość do inwestowania w wizerunek na rodzimym rynku. Bo kondycja BUDMY nigdy nie była przypadkiem – zawsze była odbiciem kondycji budownictwa, a przez nie całej gospodarki.
W tym kontekście pomysł z wyraźnymi salonami targowymi, takimi jak nowy salon Interior Design, uważamy za bardzo dobry. Wierzymy, że tę ideę podłapią także inni wystawcy, ponieważ to właśnie dzięki nim – ich innowacjom i determinacji – poznańskie spotkania mają sens.
Warto jednak zadać ważne pytanie o nieobecnych. Na targach BUDMA byli kiedyś niezwykle licznie reprezentowani producenci stolarki otworowej, którzy przyciągali za sobą cały sektor dostawców technologii produkcji, maszyn i komponentów – niezbędnych zarówno dla wielkich fabryk, jak i mniejszego rzemiosła. Jeżeli nie ma ich dzisiaj na targach BUDMA, to gdzie są? Przecież branża producentów okien, drzwi, schodów czy podłóg to nasza duma narodowa, osiągająca rekordowe wyniki w eksporcie. Czyżby w obliczu globalnych sukcesów polskie firmy przestały czuć potrzebę promowania swoich marek na rodzimym gruncie? Jako redakcja dostrzegamy tę lukę i liczymy, że jubileuszowy rok 2027 przyniesie ich powrót do hal MTP.
Spoglądając na targi MEBLE POLSKA widzimy, że pełne wykorzystanie potencjału wystawienniczego MTP jest możliwe. Targi te zajmują cały kompleks, przyciągając międzynarodowych kupców i potwierdzając siłę polskiego przemysłu meblarskiego.
To dowód, że gdy branża znajduje się w fazie ekspansji i eksportowej ofensywy, potrafi wypełnić każdą halę oraz nadać wydarzeniu globalny charakter. Skoro sektor meblarski potrafi zgromadzić taką energię, wierzymy, że budownictwo – historycznie jeden z filarów polskiej gospodarki – również ma potencjał powrotu do pełnej mobilizacji.
Osobiście jestem entuzjastą nowości i mocno kibicuję wszystkim organizatorom targów. Z naszej perspektywy chcemy, aby targi BUDMA rozwijały się zgodnie z trendami rynkowymi, stawiając na prefabrykację i zrównoważony rozwój.
Mimo wszechobecnego internetu potrzeba spotykania się i bezpośrednich rozmów jest wciąż widoczna i bardzo silna, co potwierdza ogromny głód kontaktów B2B wśród uczestników.
To właśnie te relacje są fundamentem, na którym musimy dalej budować prestiż najważniejszego forum budowlanego w naszej części Europy.
Liczymy, że jubileuszowy rok 2027 stanie się momentem symbolicznego odbicia i powrotu BUDMY do skali, która uczyni ją ponownie najważniejszym forum budowlanym w naszej części Europy. Chcielibyśmy zobaczyć komplet hal, silną reprezentację producentów stolarki, maszyn i prefabrykacji oraz wyraźny sygnał, że polskie budownictwo znów nabrało wiatru w żagle. Bo gdy BUDMA wraca do świetności, oznacza to nie tylko sukces organizacyjny targów, ale przede wszystkim dowód, że gospodarka – napędzana inwestycjami budowlanymi – ponownie wchodzi w fazę dynamicznego rozwoju.
